Κολεός - Ωραίο φύλλο

Ο κολεός ή αλλιώς το ωραίο φύλλο χάρη στο όμορφο φύλλωμά του αποτελεί ιδανική επιλογή φυτού  για διακόσμηση εσωτερικών χώρων.

Είδη-Ποικιλίες

O κολεός ο βλούμειος - Coleus blumei είναι πολυετές είδος που καλλιεργείται σαν ετήσιο. Φτάνει σε ύψος τα 40 εκατοστά και έχει καρδιόσχημα φύλλα διάφορων χρωμάτων, συνήθως ροζ με πράσινη παρυφή. Τα λουλούδια του δεν έχουν καμία διακοσμητική αξία και καλό θα είναι να κόβονται ώστε να ευνοείται η ανάπτυξη του φυλλώματος.

Ο βερσαφέλτιος Coleus verschaffeltii έχει οδοντωτά, πορφυρόχρωμα και βελούδινα φύλλα με πράσινη παρυφή.

Τέλος, ο θυρσοειδής Coleus thyrsoideus φτάνει σε ύψος περίπου ένα μέτρο,  έχει καρδιόσχημα φύλλα και λουλούδια που ανοίγουν Νοέμβριο ως Μάρτιο.

Οι κολεοί φυτεύονται την άνοιξη. Μπορούν να πολλαπλασιαστούν με μοσχεύματα μήκους 8 εκατ. από μη ανθοφόρα κλαδιά όπως επίσης και με σπόρο το Μάρτη-Απρίλη.

Το κορυφολόγημα είναι μια εργασία που θα πρέπει να γίνεται κάθε 2-3 βδομάδες ώστε να ευνοείται η παραγωγή νέων κλάδων.

Είναι γενικά ένα πολύ εύκολο στην περιποίηση του φυτό.Δεν αγαπάει τον ήλιο και σπάνια προσβάλλεται από ασθένειες. 

Το τακτικό πότισμα είναι απαραίτητο καθώς αν ξεραθεί αργεί να επανέλθει. Προϋπόθεση βέβαια είναι να γίνεται καλή αποστραγγιση του νερού γιατί οι ρίζες του φυτού είναι ευαίσθητες στην υγρασία και μπορούν πολύ εύκολα να σαπίσουν.

Μπορούμε να το διατηρήσουμε για περισσότερο από ένα χρόνο αρκεί να το μεταχειριστούμε σαν φυτό εσωτερικού χώρου καθώς είναι πολύ ευαίσθητο στο κρύο και μπορεί να παγώσει μέσα σε ένα βράδυ το φθινόπωρο.

Μπονσάι

Σε όλους μας είναι πλέον γνωστά τα δέντρα μπονσάι. Ο όρος μπονσαι περιγράφει το όνομα της τεχνικής καλλιέργειας ενός φυσικού δέντρου σε μικρογραφία. Προέρχεται από τις ιαπωνικές λέξεις bon που σημαίνει δίσκος και sai που σημαίνει δέντρο και είναι μια παραλλαγή της αντίστοιχης κινέζικης λέξης “Pen-Zin” που σημαίνει μικρό δέντρο νάνος.

Παρόλο που η καλλιέργεια τους ξεκίνησε από την Κίνα, η τέχνη αυτή τελειοποιήθηκε στην Ιαπωνία και γι ’αυτό επικράτησε ο ιαπωνικός όρος.

Για τους Ιάπωνες η τέχνη αυτή αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της κουλτούρας και φιλοσοφίας τους. Σύμφωνα με τη γιαπωνέζικη παράδοση το μπονσάι αντιπροσωπεύει τρείς αρετές (shin-zen-bi) την αρετή της αλήθειας, της καλοσύνης και της ομορφιάς.   

Τα στυλ των μπονσάι

Ανάλογα με τη γωνία που σχηματίζει ο κορμός σε σχέση με τη γλάστρα οι Ιάπωνες ξεχωρίζουν τα μπονσαι σε 29 τουλάχιστον διαφορετικά στυλ. Από αυτά τα πιο γνωστά είναι  το τυπικό όρθιο, το μη τυπικό ορθιο, το επικλινές, το κυρτό ή ημί-κυρτο, το σχήμα ανεμοθράυστη, το στυλ σκούπα, του διιπλού ή πολλαπλού κορμού.

Ωστόσο υπάρχουν και μπονσάι που δεν ακολουθούν αυτούς τους κανόνες.

Φροντίδες και καλλιέργεια

Όπως προαναφέραμε κάθε φυτό μπονσαι είναι διαφορετικό και απαιτεί ξεχωριστές φροντίδες ανάλογα με το είδος στο οποίο ανήκει. Γι’ αυτό το λόγο είναι απαραίτητο να γνωρίζουμε την επιστημονική ονομασία του φυτού που καλλιεργούμε

Ωστόσο υπάρχουν κάποιες γενικές οδηγίες που πρέπει να ακολουθούνται  

Πότισμα-Λίπανση

Το πότισμα είναι ίσως η σημαντικότερη φροντίδα που χρειάζονται τα δέντρα. Η συχνότητα του ποτίσματος εξαρτάται από παράγοντες όπως το είδος και το μέγεθος του δέντρου, η εποχή, το κλίμα, το έδαφος και το μέγεθος της γλάστρας στο οποίο αναπτύσσονται. Παρόλα αυτά δεν είναι δύσκολο να γνωρίζει κανείς πότε ένα μπονσάι χρειάζεται νερό, αρκεί να παρατηρεί καθημερινά το έδαφος να μην γίνεται πολύ ξηρό.

Έκθεση στον ήλιο

Για να μπορέσει να αναπτυχθεί και να διατηρηθεί υγιές ένα μπονσάι θα πρέπει να τοποθετείται σε σημείο που να  δέχεται όσο το δυνατόν περισσότερο φως.

Φύτεμα - Αλλαγή γλάστρας

Όλες οι εργασίες φύτευσης και μεταφύτευσης διενεργούνται όταν οι χυμοί αυξάνονται και τα μάτια των φύλλων έχουν αρχίσει να εμφανίζονται. Χρονικά αυτό συμβαίνει από το Φεβρουάριο έως το Μάρτιο. Κωνοφόρα δέντρα και ορισμένα αειθαλή μεταφυτεύονται σε γλάστρα τέλη Απριλίου πριν αρχίσουν να βλαστάνουν.

Για να μπορέσει το δέντρο να διατηρηθεί εύρωστο και ανθεκτικό ένα κατάλληλο μίγμα γόνιμου χώματος, λεπτής άμμου και φυλλοχώματος είναι απαραίτητο.

Οι γλάστρες θα πρέπει να έχουν τρύπες για την αποστράγγιση του νερού και το εσωτερικό τους να είναι υαλοποιημένο ώστε να εμποδίζεται η διάβρωση των τοιχωμάτων τους από τις ρίζες. Ένα δέντρο φυτεμένο από καιρό ματαφυτευεται λιγότερο συχνά απ’ ότι ένα νέο. Κατά κανόνα αλλάζουμε γλάστρα από ένα έως τρία χρόνια στα φυλλοβόλα δέντρα ενώ στα κωνοφόρα ή αειθαλή κάθε τρία ή πέντε.

Διαμόρφωση

Υπάρχουν διάφοροι μέθοδοι διαμορφώσεως των δέντρων για να πετύχουμε την επιθυμητή τους μορφή  όπως το κλάδεμα, το δέσιμο των κλαδιών και του κορμού με σύρμα, το στερέωμα βαρών στο δέντρο κτλ. 

Κατάλληλα είδη

Πολλά φυτά μπορούν να μετατραπούν σε μπονσάι. Τα πιο δημοφιλή είναι κωνοφόρα φυτά ( όλα τα πεύκα και διάφορα είδη κέδρου) καρποφόρα δέντρα  (ιδιαίτερα νάνες ποικιλίες), η ελιά, δασικά είδη όπως η φτελιά και τα σφενδάμια, η βουκαμβίλια και πολλά είδη φίκων.

Σεμπερβίβο αραχνοειδές (Sempervivum arachnoides)

Η λατινική ονομασία του φυτού είναι Sempervivum arachnoides.

Το σεμπερβίβο το συναντάμε επίσης και με τις ονομασίες παγωτό και πέπλο.

Το είδος αυτό ανήκει στην οικογένεια Crassulaceae και κατάγεται από την Ευρώπη.

Έχει φύλλα ελλειπτικά, με αιχμηρές κορυφές, σε σφαιρικό ρόδακα πράσινου χρώματος με μια κόκκινη απόχρωση.Τα άνθη του είναι ροζ χρώματος και ανοίγουν  τον Ιούνιο.

Αναπτύσσεται καλύτερα σε ηλιόλουστες θέσεις και σε καλά αποστραγγιζόμενα εδάφη.

Πολλαπλασιάζεται πολύ εύκολα με σπόρο και με πλευρικούς βλαστούς. Η σπορά γίνεται το Μάρτη και η φύτευση στην οριστική τους θέση το Σεπτέμβρη. Τα φυτά που τοποθετούνται σε γλάστρες πρέπει απαραιτήτως να περιέχουν μαζί με το φυτόχωμα χοντρή άμμο ή ψιλό χαλίκι. 

Μόλις οι ρόδακες πυκνώσουν συνήθως μετά από δύο χρόνια τα φυτά πρέπει να μεταφέρονται σε άλλη γλάστρα.

Γενικά είναι πολύ ανθεκτικό φυτό και δεν έχει ιδιαίτερες απαιτήσεις. Γι΄αυτό το λόγο το σεμπερβίβο αποτελεί μια καλή πρόταση για βραχόκηπους αλλά και για εδαφοκάλυψη σε πλαγιές.

Ορτανσία - Hydragea macrophylla

Η ορτανσία καταγεται απο την Αμερική και την ανατολική Ασία και ανήκει στην οικογένεια Hydrageacea.

Είναι ανθοφόρο φυτό γλάστρας και φυλλοβόλος θάμνος. Έχει φύλλα αντίθετα, οβαλ, οδωντοντα και με χρώμα ανοιχτό πράσινο. Τα άνθη εμφανίζουν διάφορες αποχρώσεις κι αυτό εξαρτάται άμεσα από το pH του εδάφους.

Σε αλκαλικό έδαφος εμφανίζεται το ροζ χρώμα ενώ σε όξινο έδαφος εμφανίζονται αποχρώσεις του μπλε χρώματος. Σε περίπτωση που το pH είναι ανεβασμένο μπορεί να μειωθεί με προσθήκη θείου.

Τα φυτά ρίχνουν το φύλλωμα τους και πέφτουν σε λήθαργο το χειμώνα, ενώ αναπτύσσονται πάλι την άνοιξη.

Καλλιεργητικές φροντίδες φυτού

• Οι ορτανσίες είτε καλλιεργούνται σε γλάστρες είτε στο χωμα αναπτύσσονται καλύτερα σε σκιερα μέρη σε γόνιμο έδαφος και με καλή αποστράγγιση
• Θερμοκρασίες άνω των 22 C έχουν ως αποτέλεσμα το σταμάτημα της ανθοφορίας. Οι ταξιανθίες σχηματίζονται εύκολα σε θερμοκρασίες 14-18 C. 
• Η λίπανση την άνοιξη και το καλοκαίρι θα πρέπει να γίνεται τουλάχιστον μια φορά την εβδομάδα.  Η ορτανσία είναι απαιτητική κυρίως σε N (άζωτο). Η συγκέντρωση του καλίου στο έδαφος καθορίζει και το χρώμα των σεπάλων. Σε χαμηλές συγκεντρώσεις καλίου εμφανίζονται ροζ χρωματισμοί ενώ αντίθετα οι υψηλές δίνουν μπλε χρωματισμούς.
• Το πότισμα δεν πρέπει να παραμελείται. Η ορτανσία χρειάζεται τακτικό πότισμα ιδιαίτερα από τον Απρίλη έως το Σεπτέμβρη. 
• Οι περισσότερες ορτανσιες δεν απαιτούν συστηματικό κλάδεμα αρκεί να καθαρίζονται τον Φεβρουάριο- Μάρτιο απο κατεστραμμένα κλαδιά.

Εχθροί- Ασθένειες

Οι ορτανσίες μπορεί να προσβληθούν από αφίδες, οι οποίες με τη σειρά τους να μεταφέρουν διάφορες ιώσεις. 

Σε θερμοκηπιακα φυτά μπορεί να εμφανιστεί και τετράνυχος.

Η σηψηριζία που προκαλείται απο το μύκητα Armillaria εμφανίζεται συχνά και είναι δυνατον να ξεράνει ολόκληρα φυτά

ZINNIA - zinnia sp

Η ζίννια ανήκει στην οικογένεια Asteraceae. Το γένος  Zinnia εχει 17 περίπου είδη, ετήσια ή πολυετή ποώδη.
Το ύψος της εξαρτάται από την ποικιλία και ποικίλει από 40-90 εκατ.
Έχει όρθια και άκαμπτα στελέχη και αντίθετα φύλλα με ωραίο πράσινο χρώμα. Τα λουλούδια ανοίγουν στην άκρη των στελεχών.
Οι ζίννιες ανθοφορούν το καλοκαίρι ενώ υπάρχουν και ορισμένες ποικιλίες που ανθοφορούν το φθινόπωρο.
Τα χρώματα των λουλουδιών ποικίλουν από λευκό, κόκκινο, πορτοκαλί, μοβ ως και γαλάζιο.

Τεχνική καλλιέργειας

Οι ζίννιες είναι πολύ εύκολες στην καλλιέργεια τους.
Μπορούν να αναπτυχθούν πολύ καλά σε οποιοδήποτε καλά αποστραγγιζομενο έδαφος.

Φυτεύονται σε ηλιόλουστες θέσεις Μάιο-Ιούνιο και σε εμπλουτισμένα εδάφη με λιπάσματα που έχουν σαν βάση το φώσφορο και το ασβέστιο καθώς έχουν γρήγορη ανάπτυξη και πλούσια παραγωγή.

Η κορυφολογηση είναι απαραίτητη για τη δημιουργία πυκνων και συμπαγή φυτων.

Εχθροί και ασθένειες
Η είναι ανθεκτική σε πολλές ασθένειες.

Σε συνθήκες υψηλής σχετικής υγρασίας μπορεί να
εμφανιστεί στα φύλλα προσβολή από ωίδιο.
Η προσβολή από ωιδιο προκαλει αποχρωματισμό των φύλλων του φυτού και σε μεγάλες προσβολές μπορεί να οδηγήσει στο μαρασμό τους. 
Για να περιοριστεί το πρόβλημα  θα πρέπει να αποφεύγεται η διαβροχή των φύλλων κατά το πότισμα.
Το πιο κοινό εντομολογικό πρόβλημα είναι ο θρίπας και οι αφιδες όπου σε μεγάλες προσβολές απαιτείται η εφαρμογή διασυστηματικού εντομοκτόνου. 

Είδη ζίννιας

Ζιννια η στενόφυλλος -Zinnia angustifolia

Ζίννια η κομψή - Zinnia elegans

Ζίννια γραμμική Zinnia linearis

Αμαρυλλίς - Amaryllis

Το αμαρυλλίς είναι βολβώδες φυτό και κατάγεται από τη νότιο Αφρική.
Έχει  πρωτότυπο άνθος σε διάφορα χρώματα ανάλογα με την ποικιλία.
Το φυτό μπορεί να φτάσει σε ύψος και το 1 μέτρο.
 Έχει ταινιόμορφα φύλλα , μήκους 40-50 εκατ, παρουσιάζει σκιαδιοειδής ταξιανθίες αποτελούμενες από 5-10 λουλούδια, χοανοειδή, πλάτους 10 εκ με λεπτό άρωμα.

Τεχνική καλλιέργειας

Η φύτευση των βολβών γίνεται τον Ιούνιο, σε καλά αποστραγγιζόμενο έδαφος, σε ηλιόλουστη θέση και σε βάθος 30 εκ.
 Μαραμένα λουλούδια και στελέχη θα πρέπει να αφαιρούνται. Τα φύλλα του φυτού είναι σημαντικό να διατηρηθούν καθώς μετά την ανθοφορία, ο βολβός ξεκινά την προετοιμασία των μπουμπουκιών της επόμενης χρονιάς.
Το φυτό παρουσιάζει έντονη ανθοφορία τον Αύγουστο ως και αρχές φθινοπώρου και σ' αυτό το διάστημα απαιτείται άφθονο πότισμα.
Στο τέλος του καλοκαιριού το φυτό μεταφέρεται σε εσωτερικό χώρο και δεν πρέπει να ποτιστεί  για 2-3 μήνες. Όταν το φυτό χάσει όλα του τα φύλλα μπορεί να τοποθετηθεί σε σκοτεινό μέρος.

Πολλαπλασιασμός

Ο πολλαπλασιασμός του φυτού μπορεί να γίνει με βολβλιδια αλλά και με σπόρο. Καλύτερη μέθοδος πολλαπλασιασμού θεωρείται η διαίρεση των βολβιδίων που παράγονται κάθε 4-5 χρόνια.
Ο πολλαπλασιασμός του φυτού με σπόρο μειονεκτεί στο ότι τα φυτά που θα προκύψουν να μπουν στην ανθοφορία μετά από 8 περίπου χρόνια

Οκτώβριος,μηνας για καθάρισμα στα φυτά

Ο Οκτώβριος είναι η ιδανική εποχή για να κάνετε ένα καθάρισμα στα φυτά σας.

Αυτό δεν σημαίνει ότι τα φυτά χρειάζονται κλάδεμα απλά αυτό που πρέπει να κάνει κανείς αυτή την εποχή είναι απλώς να αφαιρέσει τα κλαδιά που δεν έχουν άνθη ή είναι γεμάτα αυγά εντόμων, καθώς και κάποια παράρριζα. 

Αν γίνει κλάδεμα το αποτέλεσμα θα είναι η άμεση βλάστηση που θα καταστραφεί το χειμώνα που έρχεται.

Οι τριανταφυλλιές κυρίως χρειάζονται αυτή την ανανέωση. Αυτό το καθάρισμα  θα βοηθήσει τα φυτά να συνεχίζουν να ανθίζουν αρκεί να γίνει με προσοχή.

Αυτό που θα πρέπει να προσεχθεί επίσης, είναι να απομακρύνονται τα κλαδιά που αφαιρούνται ώστε να μην αποτελούν εστία μολύνσεων.

Gynerium argenteum -Γυνέριο

Το γυνέριο είναι πολυετές φυτό και ανήκει στην ίδια οικογένεια με αυτή των σιτηρών (Graminae). Αυτό που το κάνει ξεχωριστό και πολύ διαδεδομένο στους ελληνικούς κήπους είναι το εντυπωσιακό του άνθος. Πιο διαδεδομένες είναι οι ποικιλίες με λευκό-ασημί άνθος αν και υπάρχουν ποικιλίες και με ρόζ.

Το γυνέριο έχει μακριά, αιχμηρά φύλλα που φύονται από το λαιμό του φυτού τα οποία και διατηρούνται όλο το χρόνο. Ανθικά στελέχη εμφανίζονται από τον Αύγουστο μέχρι τον Οκτώβριο και μπορεί να φτάσουν σε ύψος (ανάλογα με την ποικιλία) και τα δύο μέτρα.

Ο πολλαπλασιασμός του φυτού γίνεται με διαίρεση ριζώματος μαζί με τμήμα του υπέργειου βλαστού.

Το γυνέριο δεν είναι απαιτητικό φυτό. Γενικά είναι από τα πιο ανθεκτικά φυτά εξωτερικού χώρου και μπορεί να προσαρμοστεί εύκολα σε οποιοδήποτε περιβάλλον. 

Είναι από τα φυτά του έχουν μεγάλη αντοχή στο κρύο καθώς και σε ισχυρούς ανέμους.

Στο μόνο που πρέπει να δοθεί προσοχή είναι η τοποθέτηση του φυτού να γίνει σε ηλιόλουστη θέση καθώς δεν μπορεί να αναπτυχθεί στη σκιά

Sternbergia lutea L.

Οικογένεια: Amaryllidaceae
Γένος: Sternbergia
Είδος: Sternbergia lutea

 

        

      

  

H Sternbergia lutea L. είναι  πολυετές , βολβώδες πόα με έντονα κίτρινο άνθος,  παρόμοιο με του κρόκου, αλλά ανήκει σε άλλη οικογένεια, τις Αμαρυλλίδες και έχει 6 άνισους ανθήρες.

  

Το γένος Sternbergia περιλαμβάνει περίπου 10 είδη μερικά από τα οποία καλλιεργούνται σαν καλλωπιστικά.

  

Η Sternbergia lutea L ανθίζει το φθινόπωρο. Τα φύλλα της είναι λογχοειδή και εμφανίζονται μαζί με το άνθος ή λίγο αργότερα.

 

Συνήθως το συναντάμε σε πετρώδης περιοχές με χαμηλό υψόμετρο.

Μουσμουλιά

Η μουσμουλιά (Eriobotrya japonica) είναι αγγειόσπερμο, δικότυλο φυτό και ανήκει στην οικογένεια Rosaceae. Είναι αειθαλές δέντρο, το οποίο και καλλιεργείται τόσο για τον καρπό της (ιαπωνική), όσο και ως καλλωπιστικό για το πλούσιο φύλλωμά της, κυρίως σε κήπους  (γερμανική).
   

Είναι ιθαγενές φυτό της Ιαπωνίας και της Κίνας .Στην Ελλάδα εισήχθη στα μέσα του 19ου αιώνα και καλλιεργείται κυρίως σε ορεινές και ημιορεινές περιοχές των νομών της Αχαΐας, Κορινθίας, Χαλκιδικής καθώς και των νησιών του Αιγαίου και Ιονίου πελάγους.

Το φυτό μπορεί να φτάσει σε ύψος και τα 8 μέτρα. Τα  φύλλα της είναι απλά κατ’ εναλλαγή, δερματώδη, μεγάλα (15-25 cm), βαθυπράσινα στην πάνω επιφάνεια και χνουδωτά στην κάτω. Τα άνθη της είναι λευκοκίτρινα που σχηματίζουν βότρυς με πυκνό χνούδι.

Κλίμα-Έδαφος

Αναπτύσσεται σε περιοχές με ήπιο κλίμα και υψηλές βροχοπτώσεις . Αντέχει σε θερμοκρασίες μέχρι τους -12οC. Θερμοκρασίες της τάξεως -4ο έως -5οC είναι δυνατόν να νεκρώσουν τα σπέρματα των καρπών, με αποτέλεσμα την πρόκληση καρπόπτωσης.

Προτιμά καλά αποστραγγιζόμενα, βαθιά αργιλλοπηλώδη εδάφη . Αλατούχα εδάφη είναι ακατάλληλα για την ανάπτυξή της γι' αυτό και θα πρέπει να αρδεύεται με νερό καλής ποιότητας.

Πολλαπλασιασμός

Η μουσμουλιά μπορεί να να πολλαπλασιαστεί εγγενώς (με σπόρο) και αγενώς. Αγενώς πολλαπλασιάζεται με εμβολιασμό της επιθυμητής ποικιλίας σε σπορόφυτα κυδωνιάς. Ακόμη μπορεί να πολλαπλασιαστεί και με εναέριες καταβολάδες.

Άνθηση

Το φυτό  έχει την ιδιαιτερότητα να ανθίζει από το Σεπτέμβριο ως το Νοέμβριο. Το δέντρο καρποφορεί μετά τον 6 χρόνο και οι καρποί του εμφανίζονται από τον Απρίλιο ως το Μάιο.

Αραίωμα άνθεων - Κλάδεμα

Θα πρέπει να γίνεται αραίωμα άνθεων και καρπών για να βελτιωθεί η ποιότητα των καρπών. Το αραίωμα των ανθέων γίνεται συνήθως το Νοέμβριο κόβοντας όλη την ανθοταξία. Μετά τη συγκομιδή των καρπών (Απρίλιο - Ιούνιο) κλαδεύομαι όλους τους βλαστούς που είχαν καρποφορία.

Ποικιλίες

Οι γνωστότερες ποικιλίες που καλλιεργούνται στη χώρα μας είναι η 

1. Τουρλωτή (λευκοκίτρινο χρώμα σάρκας),
2. Μόρφου (μεγαλόκαρπη ποικιλία) και η 
3. Ροζένων  (μεγαλόκαρπη ποικιλία με αυξημένο πάχος της σάρκας, χρώματος πορτοκαλί)

Λαγκεστρέμια, Στρατηγός

Η λαγκεστρέμια είναι φυλλοβόλος θάμνος με ορθόκλαδη ανάπτυξη, που φτάνει τα  8m ύψος και τα 6m διάμετρο. Ανήκει στην οικογένεια Lythraceae.

Απαιτήσεις

Είναι φωτόφιλο φυτό και σε ηλιόλουστα σημεία έχει πλούσια ανθοφορία. Αναπτύσσεται πού γρήγορα  και μπορεί να αντέξει σε παγετό -10˚C. Επίσης, παρουσιάζει μεγάλη αντοχή στον άνεμο και τη ρύπανση ενώ είναι ευαίσθητο στην ξηρασία γι αυτό και αναπτύσσεται καλύτερα σε εδάφη μέτριας υγρασίας, στραγγιζόμενα.

Άνθηση

Ανθίζει από τον Ιούλιο έως το Σεπτέμβριο. Τα άνθη της λαγκεστρέμιας που μπορούμε να βρούμε είναι χρώματος κόκκινου, ρόζ, λευκού και μοβ σε μεγάλες επάκριες ταξιανθίες.

Πολλαπλασιασμός

Ο πολλαπλασιασμός γίνεται με ημιξυλώδη μοσχεύματα το καλοκαίρι, τα οποία και τοποθετούνται σε μείγμα τυρφης-άμμου για ριζοβολία.

Κλάδεμα

Ανάλογα με το κλάδεμα μπορούμε να διαμορφώσουμε το φυτό σχήμα θάμνου ή δενδρύλλιου. Στην πρώτη περίπτωση κόβεται ο κύριος βλαστός σε ύψος 30 εκατ. από το έδαφος, ώστε να σχηματιστούν χαμηλές διακλαδώσεις. Στη δεύτερη περίπτωση αφήνεται να αναπτυχθεί και να μεγαλώσει ο κύριος βλαστός και μετά από 2-3 χρόνια κλαδεύεται στο επιθυμητό ύψος ώστε να σχηματιστούν οι κύριοι βραχίονες.

Γενικά, το δραστικό κλάδεμα ευνοεί τη νέα βλάστηση και έντονη ανθοφορία. Στα ανεπτυγμένα δέντρα το κλάδεμα γίνεται προς το τέλος του χειμώνα και στα 2/3 του μήκους τους των κλαδιών μιας και ανθίζει μόνο σε βλαστούς τρέχουσας ανάπτυξης.

Αλόη Βέρα

Η Αλόη Βέρα (Aloe Vera) συχνά αποκαλείται φυσικό θεραπευτικό. Στοιχεία από την αρχαιότητα αποδεικνύουν ότι τα οφέλη της Aloe Vera ήταν γνωστά από τότε. Ανήκει στην οικογένεια των Liliaceae (κρινοειδών) παρόλο που πολλοί θεωρούν ότι το φυτό είναι κάκτος. 

Είναι αυτοφυής στη Κούβα, στο Μεξικό, στη Βραζιλία, την Αφρική και στα κανάρια νησιά, χώρες με εξαιρετικά ζεστά καλοκαίρια στις οποίες συχνά δεν βρέχει αρκετούς μήνες.

Έχει χυμώδη,σαρκώδη και χοντρά φύλλα και από το κέντρο του φυτού βγαίνει η ταξιανθία το χρώμα της οποίας είναι χαρακτηριστικό της κάθε ποικιλίας. Το χρώμα των φύλλων της, μπορεί να ποικίλλει από ένα ελαφρύ πράσινο όταν είναι μικρό το φυτό και αλλάζει σε ένα βαθύτερο πράσινο όταν γίνεται ώριμη. Τα φύλλα της'εχουν αγκάθια και στις δύο πλευρές. Το εσωτερικό των φύλλων εμπεριέχει ένα υγρό το οποίο συμβάλλει στην αποθήκευση νερού και θρεπτικών συστατικών για περιόδους ξηρασίας. Υπάρχουν πάνω από 250 ποικιλίες αλόης.Οι σημαντικότερες είναι οι Aloe Barbadensis Miller, Aloe Saponaria, Aloe Chine sis, Aloe Variegate, Aloe Forex, Aloe Lalifolia, Curacao Aloe.

Η Aloe Barbadensis Miller έχει τη μεγαλύτερη θεραπευτική αξία και είναι γνωστή ως Αλόη Βέρα ή Αλόη η γνήσια.

Έδαφος-Κλίμα

Μπορεί να αναπτυχθεί σε φτωχά εδάφη αλλα αποδίδει μέγιστα σε ελαφρά αμμωδη εδάφη ελαφρώς αλκαλικά (εώς pH 8.5). Σε πολύ όξινα εδάφη το φυτό αναπτύσσεται πολύ αργά. Δεν αντέχει τις χαμηλές θερμοκρασίες του χειμώνα και την υπερβολική υγρασία. Σε περιοχές που η θερμοκρασία πέφτει στο μηδέν θα πρέπει να καλλιεργείται σε εσωτερικούς χώρους. Ιδανική θερμοκρασία για την ανάπτυξή του είναι 20-25 C.
Όταν καλλιεργείται σε γλάστρες τότε αυτές θα πρέπει να τοποθετούνται  έξω σε μέρος που το βλέπει ο ήλιος, ενώ το χειμώνα να μπαίνουν μέσα στο σπίτι αλλά σε μέρος που το βλέπει ο ήλιος.

Φύτευση

Η φύτευση μπορεί να γίνει όλες τις εποχές εκτός από το χειμώνα. Η καλύτερη εποχή είναι Απρίλιος - Αύγουστος.  Στο στάδιο προετοιμασίας του εδάφους συνίσταται η προσθήκη 1-1,5 τόνου κοπριάς ή κομπόστ στο στρέμμα.

Τα φυτά τοποθετούνται σε σειρές σε απόσταση μεταξύ τους 60 εκατοστά πάνω στη σειρά και μεταξύ των γραμμών.

Άρδευση

Αντέχει στην ξηρασία και παραμένει ελαφρά υγρό σε συνθήκες που άλλα φυτά θα ξεραίνονταν, κλείνοντας τους πόρους του για να αποτρέψει την απώλεια υγρασίας. Για μια επιτυχημένη καλλιέργεια η άρδευση στις κρίσιμες φάσεις ανάπτυξης του φυτού αποτελεί ουσιαστικό παράγοντα. Συμπτώματα όπως καφέ ή μαύρες κηλίδες στα φύλλα είναι αποτέλεσμα υπερβολικού ποτίσματος το οποίο και αν συνεχιστεί θα προκαλέσει κιτρίνισμα και πτώση των φύλλων του φυτού. Σε μια καλλιέργεια συνίσταται να γίνεται το πρώτο πότισμα μετά τη φύτευση και να ακολουθήσουν άλλες δυο ως που να ''πιάσει'' το φυτό. Στη συνέχεια χρειάζεται περίπου 5-6 αρδεύσεις το έτος.

Συγκομιδή φύλλων

Η συγκομιδή των φύλλων ξεκινάει από το δεύτερο έτος και συνεχίζεται μέχρι το πέμπτο. Γίνεται 4 φορές το χρόνο και σε κάθε συγκομιδή λαμβάνονται 3 φύλλα από κάθε φυτό.

 

Συστατικά Αλόης

Η Αλόη Βέρα καλλιεργείται σε όλο τον κόσμο λόγω της σημασίας των θεραπευτικών ιδιοτήτων της. Έχουν ανιχνευτεί τα παρακάτω συστατικά

Βιταμίνες(Βιταμίνη Α, Βιταμίνη Β1, Βιταμίνη Β2, Βιταμίνη Β6, Βιταμίνη Β12, Βιταμίνη C, Βιταμίνη Ε, φυλλικό οξύ) Μέταλλα (Ασβέστιο, Κάλιο, Μαγνήσιο, Νάτριο, Χαλκός, Σίδηρος, Ψευδάργυρος, Μαγγάνιο), ΑμινοξέαΛυσίνη, Θρεονίνη, Βαλίνη, Μεθιονίνη, Ισολευκίνη, Φαινυλαλανίνη, Ασπαραγγινικό Οξύ, Σερίνη, Γλουταμινικό Οξύ, Γλυκίνη, Αλανίνη, Τυροσίνη, Υδροξυπρολίνη, Κυστίνη, Λευκίνη), Ένζυμα(Οξειδάση, Καταλάση, Αμυλάση, Βραδυκινάση, Κελλουλάση, Λιπάση, Αλανινάση, Φωσφατάση, Κρεατινική Φωσφοκινάση, Υδρογονάση) Μόνοσακχαρίτες και Πολυσακχαρίτες (Accumannan, Αραβινόζη, Γαλακτόζη, Γλυκόζη, Μαννόζη, Ραμνόζη, Ξυλόζη, Γλουκορανικό Οξύ, Γαλακτουρονικό Οξύ, Κυταρρίνη), Στερόλες (Καμπεστερόλη, Lupeol, Βήτα-Σιτοστερόλη), Αμινοσάκχαρα (Γλυκοζαμίνη, Γαλακτοζαμίνη), Λιπαρά Οξέα (Χοληστερόλη, Καμπεστερόλη, β-Σιτοστερόλη, Lupeol) Ιχνοστοιχεία (Αλουμίνιο, Χλώριο, Νάτριο, Χρώμιο, Ασβέστιο, Σίδηρος, Μαγγάνιο, Μαγνήσιο, Θείο, Χαλκός, Κάλιο, Φώσφορος, Ψευδάργυρος)

Χαρακτηριστικά χυμού Αλόης

Ο χυμός της Αλόης έχει παυσίπονο δράση, αντιφλεγμονώδες δράση, επουλωτική δράση, κερατολυτική δράση, αντιβιοτική δράση, συμβάλλει στη ανανέωση των κυττάρων, δυναμώνει το αμυντικό σύστημα, παρέχει ενέργεια, είναι εξαιρετικό χωνευτικό, βοηθάει στη αποτοξίνωση, αυξάνει το μεταβολισμό, είναι θρεπτικό, αποτελεί φυσικό καθαρτικό, καταπολεμά ερεθισμούς και ανανεώνει τα κύτταρα.

 

Καλλιστήμονας

Ο καλλιστήμονας (Callistemon sp) είναι αειθαλής θάμνος που μπορεί να φτάσει και τα 4 μέτρα. Η ονομασία του συνδέεται με τα ασυνήθιστα άνθη που φέρει (κόκκινοι στήμονες) και ανθίζει από το Μάιο εως Σεπτέμβριο. Κατάγεται από την Αυστραλία και ανήκει στην οικογένεια Myrtaceae. Χαρακτηριστικό του φυτού καθώς και της βοτανικής οικογένειας στην οποία ανήκει είναι η ευωδία που βγάζουν τα τριμμένα  φύλλα του θάμνου. Η κύρια ποικιλία που συνήθως συναντάμε  είναι η Splendens.

Έχει μακρύς ξηλοποιημένους βλαστούς και φύλλα επιμήκη , λογχοειδή , σκουροπράσινα με σκληρή υφή

Αυτό που κάνει εύκολα αναγνωρίσιμο το φυτό είναι οι εντυπωσιακές ταξιανθίες του. Έχουν μήκος 6-10 εκ. και πλάτος 4-7 εκ., κι εμφανίζονται λίγο πριν την κορυφή του βλαστού. Οι καρποί σχηματίζονται μετά το τέλος της ανθοφορίας και περιέχουν τους σπόρους.

Εδαφοκλιματικές συνθήκες-απαιτήσεις

Το φυτό δεν έχει ιδιαίτερες απατήσεις για τη διατήρησή του και δεν χρειάζεται ιδιαίτερη περιποιηση. Ευδοκιμεί σε κλίματα με θερμό και ξηρό καλοκαίρι και ήπιο χειμώνα,   Μπορεί ν’αντέξει βραχείες περιόδους χαμηλών θερμοκρασιών, αλλά σε χειρότερες περιπτώσεις θα χρειαστεί προστασία, όπως κάλυψη ή μετακίνηση σε πιο προστατευμένη θέση.
Ευδοκιμεί  σε οξίνα με οργανική ουσία εδάφη με καλή αποστράγγιση και δεν αναπτύσσεται σε εδάφη ασβεστώδη - αλκαλικά .Θα πρέπει να ποτίζεται τακτικά για τη βέλτιστη ανάπτυξη και ανθοφορία του αν και μπορεί να αντέξει την ξηρασία.  Για τη λίπανση του φυτού απαιτούνται κυρίως φώσφορος και κάλιο κατά την περίοδο ανάπτυξης και ανθοφορίας του φυτού.

Μεταφύτευση

Αν χρειαστεί να μεταφυτευτεί ο καλλιστήμονας θα πρέπει η ‘’μπλάλα χώματος’’ που έχει δημιουργηθεί γύρω από τις ρίζες να διατηρηθεί και μην  καθαριστούν οι ρίζες.

Πολλαπλασιασμός

Ο πολλαπλασιασμός του φυτού γίνεται με σπόρο ή μοσχεύματα κορυφής. Οι σπόροι βλαστάνουν σε 15-30 μέρες και η σπορά τους γίνεται νωρίς την άνοιξη. Τα φυτά αυτά θα ανθοφορήσουν μετά από 6 έτη.

Ο πολλαπλασιασμός με μοσχεύματα διατηρεί τα χαρακτηριστικά του συγκεκριμένου γονικού φυτού, αφού ο απόγονος έχει τον ίδιο γενετικό υλικό με το γονέα. Τα μοσχεύματα κόβονται την άνοιξη ή το καλοκαίρι και φυτεύονται σε υγρό μείγμα  τύρφης κι άμμου μέχρι να ριζώσουν.

Κλάδεμα

Δεν χρειάζεται να γίνει κλάδεμα παρά μόνο αν ο θάμνος έχει γίνει πολύ αραιός ή υπάρχουν κλαδιά που ξεφεύγουν από το σχήμα. Το κλάδεμα σ’αυτές τις περιπτώσεις γίνεται μετά το πέρας της ανοιξιάτικης ανθοφορίας.  Απαραίτητη εργασία είναι η αφαίρεση ξεραμένων κλαδιών και ανθέων.

Φροντίδες φυτων κατά τους θερινούς μήνες

Τα φυτά είναι ζωντανοί οργανισμοί γι’αυτό και το καλοκαίρι χρειάζονται τακτική φροντίδα και περιποίηση

Οι υψηλές και πολλές φορές ακραίες θερμοκρασίες του καλοκαιριού προκαλούν κακουχίες στα φυτά αποτέλεσμα των οποίων είναι η καταπόνηση τους και δημιουργία βλαβών καθώς βλάπτονται φυσιολογικές διεργασίες του φυτού. Σχεδόν πάντα η καταπόνηση των φυτών από υψηλές θερμοκρασίες συνοδεύεται και από ξηρασία.

Απαραίτητες φροντίδες για την αποφυγή στρεσαρίσματος στα φυτά από τις εν λόγω συνθήκες είναι οι εξής:

Στα καλλωπιστικά φυτά 

• Προγραμματίζουμε συχνότερα ποτίσματα. Γενικά όσο αυξάνεται η θερμοκρασία του περιβάλλοντος τόσο αυξάνονται και οι ανάγκες του φυτού σε νερό. Τα μεγαλύτερα φυτά παρουσιάζουν μεγαλύτερη αντοχή στην ξηρασία ενώ τα φυτά που είναι σε γλάστρες έχουν μεγαλύτερη ανάγκη από υγρασία 
•   Τοποθετούμε τα φυτά σε σκιερό και δροσερό μέρος 
•  Ψεκάζουμε το φύλλωμά τους κατά τη διάρκεια της μέρας
• Χρησιμοποιούμε υλικά εδαφοκάλυψης. Με τον τρόπο αυτό δεσμεύουμε περισσότερη υγρασία στο ριζικό σύστημα 
•  Αφαιρούμε ξερά κλαδιά και ζιζάνια
• Δεν κάνουμε βαθύ κλάδεμα απλά καθαρίζουμε τα φυτά απο ξεραμένα άνθη

Το καλοκαίρι ευνοεί την ανάπτυξη ασθενειών στα καλλωπιστικά φυτά γι αυτό και θα πρέπει να ελέγχουμε συνεχώς την κάτω πλευρα των φύλλων καθώς και τους νέους βλαστούς για να μπορέσουμε να τις αντιμετωπίσουμε έγκαιρα. Σε υψηλές θερμοκρασίες και ξηρή ατμόσφαιρα μπορεί να εμφανιστούν προσβολές από τετράνυχο οι οποίες πρέπει να αντιμετωπιστούν αμεσα γιατί μπορούν να καταστρέψουν ολόκληρο το φυτό και να επεκταθούν και στα υπόλοιπα.

Τουλίπα

Η τουλίπα είναι βολβώδες φυτό και μπορεί να φτάσει σε ύψος και τα 60 εκ.(ανάλογα με την ποικιλία).  Ο πολλαπλασιασμός του φυτού γίνεται με βολβούς και βολβίδια τα οποία προέρχονται από το μητρικό βολβό.

Έδαφος

Αναπτύσσεται σε όλα σχεδόν τα εδάφη, αλλά ευδοκιμεί στα ελαφρά αμμοπηλώδη  και πλούσια σε θρεπτικά στοιχεία εδάφη.  Η οργανική ουσία (τυρφη-φυλλόχωμα-κοπριά) βοηθά τα φυτά να αποκτήσουν πλούσιο φύλλωμα και ζωηρά άνθη.  

Φύτευση-άρδευση

Το βάθος φύτευσης εξαρτάται από δύο παράγοντες. Ο πρώτος έχει να κάνει με το μέγεθος του βολβού και ο δεύτερος με τη σύσταση του εδάφους. Γενικός κανόνας είναι ότι σε ελαφρά εδάφη (αμμοπηλώδη) η φύτευση των βολβών γίνεται βαθύτερα από ότι σε βαριά εδάφη. Κανονικές αρδεύσεις και βοτανίσματα είναι αναγκαία για να επιτευχθεί ζωηρή βλάστηση και ανθοφορία. Η άρδευση πρέπει να γίνεται σε τακτά χρονικά διαστήματα και με άφθονο νερό. Κατά την περίοδο της άνθησης οι ανάγκες άρδευσης αυξάνονται ενώ τα ποτίσματα πρέπει να συνεχίζονται και μετά το τέλος της άνθησης, μέχρι να ξεραθούν τα φύλλα φυσιολογικά..

Λίπανση

Για την κανονική ανάπτυξη των βολβών απαιτείται να υπάρχει στο έδαφος η σωστή αναλογία N-P-K. Μεγάλη ποσότητα αζώτου στο έδαφος μπορεί να λειτουργήσει αρνητικά στην ανάπτυξη των βολβών και να επηρεάσει την άνθηση. Γενικά όσο μικρότεροι είναι οι βολβοί τόσο περισσότερη λίπανση απαιτείται.  Συνήθως ικανοποιητική θεωρείται μια λίπανση N-P-K 1-1-2 ή 1-2-2. 

Άνθηση

Υπάρχει θερμοπεριοδικός κύκλος σε κάθε έτος. Απαιτούνται εναλλαγή υψηλών –χαμηλών –υψηλών θερμοκρασιών.  Στους κήπους μετά την άνθηση κόβεται το ανθικό στέλεχος και αφήνονται μόνο τα φύλλα που αργότερα κιτρινίζουν και ξεραίνονται. Τότε εκριζόνονται οι βολβοί, καθαρίζονται και αποθηκεύονται σε ξερό και καλά αεριζόμενο χώρο. 

Επίδαση της θερμοκρασίας

Η τουλίπα είναι πολύ ανθεκτική στις χαμηλές θερμοκρασίες και υποφέρει από θερμά κλίματα και γι αυτό θα πρέπει να καλλιεργείται σε βόρεια και ψυχρά εδάφη.

Φυσιολογικά προβλήματα – Εχθροί - Ασθένειες

Η αποβολή των άνθεων ευνοείται σε συνθήκες υψηλής θερμοκρασίας

Οι αφίδες προσβάλουν τα φύλλα και τα άνθη και μπορεί να μεταφέρουν και διάφορες ιώσεις. Συνίσταται να γίνεται ψεκασμός με διασυστηματικά εντομοκτόνα.

Ο άνθρακας προσβάλει προσβάλλει κυρίως άνθη. Η σκωρίαση προκαλεί κίτρινες κηλίδες και στις δυο επιφάνειες των φύλλων. Η φαιά σήψη προσβάλλει βολβούς, φύλλα και άνθη. Η σκληροτίνια σχηματίζει καφέ κηλίδες στα φύλλα και τέλος οι ιώσεις που κυρίως μεταφέρονται με τις αφίδες προσβάλλουν τα φύλλα και τα άνθη.

Ποικιλίες

Έχουν δημιουργηθεί χιλιάδες ποικιλίες τουλίπας με υβριδισμό. Οι σημαντικότερες ποικιλίες είναι η Appeldroorn και η Golden Appeldroorn. Αυτό που χαρακτηρίζει και τις ανωτέρω ποικιλίες είναι το ότι δεν παρουσιάζουν πρόβλημα άνθησης και παράγουν καλής ποιότητας άνθη.

ΤΟ ΑΡΩΜΑ ΣΤΑ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΑ

Το άρωμα στα τριαντάφυλλα είναι ένας σύνθετος χαρακτήρας που καθορίζεται από ένα μίγμα πτητικών μορίων. Τα τριαντάφυλλα έχουν πολλά διαφορετικά αρώματα και συνδυασμούς αρωμάτων. Το άρωμα στα τριαντάφυλλα είναι ένα σημαντικό και θελκτικό στοιχείο που αποκομίζουμε από την καλλιέργεια των τριανταφυλλιών. Στον 20 αιώνα οι παραγωγοί είχαν στόχο για μεγάλα, πυκνά άνθη στα υβρίδια τσαγιού, καθώς επίσης και νέα διαφορετικά χρώματα. Μέχρι σήμερα, λίγα γονίδια που αφορούν τη μυρωδιά στα τριαντάφυλλα έχουν απομονωθεί μέσω των κλασικών βιοχημικών προσεγγίσεων από φυτείες τριανταφυλλιών.
                        

Τα πέταλα είναι η κύρια πηγή εκπομπής  αρώματος όπου και ελέγχεται εξελικτικά. Για πολλά έτη η επιλογή για μακροζωία ήταν στόχος. Με τη βελτίωση για την επίτευξη αυτού του στόχου χαρακτηριστικά όπως το άρωμα, το χρώμα κ.α. έδειξαν να συσχετίζονται αρνητικά.
     

Γενικά, τα τριαντάφυλλα που είναι σκοτεινόχρωμα, έχουν περισσότερα και βελούδινα πέταλα στα άνθη εκπέμπουν περισσότερο άρωμα.
Ακόμη το άρωμα θα είναι  πιο έντονο σε θερμές και ηλιόλουστες ημέρες όταν το χώμα είναι υγρό κι αυτό επειδή αυξάνεται η παραγωγή των συστατικών που συμβάλουν στο άρωμα των τριανταφυλλιών. Μια ποικιλία που δεν επηρεάζεται, ως προς το άρωμα, από τις διαφορές του καιρού του καιρού είναι CHRYSLER IMPERIAL και η SUTTER'S GOLD όπου είναι ευώδης ακόμη και τις δροσερές, νεφελώδεις ημέρες.
   

Το άρωμα είναι ότι επηρεάζεται και από τις ασθένειες. Το ωίδιο, ειδικά, μπορεί να προκαλέσει μια απώλεια αρώματος.