Αντίδι-Καλλιέργεια

Τα αντίδια καλλιεργούνται αποκλειστικά για τα φύλλα τους και έχουν τις ίδιες καλλιεργητικές  απαιτήσεις όπως και τα μαρούλια. Αν και φυτά χαμηλών θερμοκρασιών μπορούν να καλλιεργηθούν όλο το χρόνο. 

Υπάρχουν δύο τύποι αντιδιών τα σγουρά και τα λειόφυλλα. 

Τα αντίδια συνήθως σπέρνονται και δεν μεταφυτεύονται.

Η σπορά τους μπορεί να γίνει στα πεταχτά ή σε γραμμές. Τα φυτά θα πρέπει να απέχουν 30 εκ πάνω στη γραμμή και 45 εκ μεταξύ των γραμμών. Μετά τη σπορά θα πρέπει να ποτίζονται τακτικά μέχρι ν'αποκτήσουν 3-4 φύλλα. 

Η συγκομιδή αρχίζει από τον Μάρτιο και τελειώνει αρχές Ιουλίου.Τον Αύγουστο μπορούν να ξανασπαρθούν. Κατά τη συγκομιδή τα φυτά κόβονται στην επιφάνεια ή λίγο πιο κάτω από την επιφάνεια του εδάφους. 

Φυτοπροστασία

Ασθένειες

1-Περονόσπορος- Προκαλεί κίτρινες μεσονεύριες κηλίδες με λευκή εξάνθιση στην κάτω επιφάνεια.

2-Ωιδιο(Erisyphe cichorarearum, Oidium erisyphoides)- Σχηματίζει λευκή εξάνθιση στην πάνω επιφάνεια των φύλλων.

3-Ανθράκωση (Marssonina panattoniana)- Σχηματίζει καστανοκίτρινες κηλίδεςπου εξελίσσονται σε νεκρωτικές. Οι ιστοι που νεκρώνονται αποκολλούνται από το φύλλο και έτσι εμφανίζονται τρύπες.

4-Αλτερναρίωση- Σχηματίζει κηλίδες με μορφή ομόκεντρων κύκλων πάνω στα φύλλα.

5-Σήψεις λαιμού-(Botrytis cinerea, Rhizoctonia solani)- Προκαλούν σήψεις στο λαιμό και κιτρίνισμα.

Εχθροί

Αφιδες- Είναι φορείς ιώσεων και υποθαθμίζουν την παραγωγή

Σαλιγκάρια-Προκαλούν ζημίες στα φύλλα

Ιωσεις

Μωσαικό του μαρουλιού LMV

Βακτηριώσεις

Pseudomonas cichorii- Σχηματίζουν σκοτεινόχρωμες κηλίδες στα φύλλα.Προληπτικά μέτρα όπως καλή στραγγιση και αποφυγή βρεξίματος των φύλλων κατα το πότισμα

Παραγωγή σπόρου

Για την παραγωγή σπόρου επιλέγονται τα πιο ζωηρά και γερά φυτά. Αφού αυτά ανθίσουν κόβονται οι κορυφές με τα λουλούδια τους και αφήνονται αυτά της βάσης γιατί δίνουν πιο χοντρούς σπόρους.

Καλλιέργεια κολοκυθιάς στο θερμοκήπιο

Cucurbita pepo L.

Οικογένεια Cucurbitaceae

Η κολοκυθιά είναι ένα λαχανοκομικό φυτό που καλλιεργείται κυρίως για τον καρπό του και λιγότερο για τα άνθη του τα οποία είναι επίσης βρώσιμα. Είναι μονοετές φυτό με πασαλλώδη ρίζα που μπορεί να φτάσει και το 1 μέτρο, αλλα το κυρίως ριζόστρωμα βρίσκεται μέχρι τα 50 εκατοστά. Ο βλαστός του φέρει τρίχες και μπορεί να φτάσει μερικά μέτρα.  Έχει μεγάλα πεντάλοβα ή τρίλοβα φύλλα τα οποία επίσης φέρουν τρίχες. Η κολοκυθιά έίναι φυτό μονοικο και δικλινές. Έχει άνθη κίτρινου χρώματος και σταυρογονιμοποιείται κυρίως με μέλισσες. Ο καρπός της είναι ράγα και ανάλογα με την ποικιλία έχει διάφορα χρώματα και σχήματα.
  

  

Έδαφος-Κλίμα

Ιδανικό έδαφος για την ανάπτυξή της είναι το αμμοπηλώδες, πλούσιο σε οργανική ουσία, καλά αποστραγγιζόμενο και αεριζόμενο με Ph 5,5-7,5. Τα πολύ βαριά εδάφη δίνουν όψιμη παραγωγή, ενώ αντίθετα στα ελαφρά εδάφη έχουμε  πρωιμότερη παραγωγή άλλα με μικρή απόδοση.

Είναι ευπαθές στον παγετό καθώς είναι φυτό θερμής εποχής. Ικανοποιητική θερμοκρασία για την καλλιέργεια είναι 18-26 C.

Σπορά- Μεταφύτευση

Η σπορά στο θερμοκήπιο γίνεται Οκτώβρη ως τέλος Νοεμβρίου στην πρώιμη φύτευση και Ιανουάριο ως Μάρτιο. Από τη σπορά ως τη συγκομιδή χρειάζονται περίπου 30-60 μέρες ανάλογα με την ποικιλία. Ο σπόρος δεν μπορεί να βλαστήσει κάτω από 10 C. Άριστη θερμοκρασία για τη βλάστηση του σπόρου είναι αυτή μεταξύ 25-35 C.
Η κολοκυθιά δύσκολα μεταφυτεύεται. γι'αυτό και η σπορά γίνεται σε ατομικά γλαστράκια.  Τα φυτά παραμένουν στο σπορείο περίπου 4 εβδομάδες μέχρι να αποκτήσουν 3-4 πραγματικά φύλλα. Στη συνέχεια μεταφυτεύονται σε αποστάσεις 100-120 εκατ μεταξύ των γραμμών και 50-90 πάνω στη γραμμή.

Άρδευση -Λίπανση

Η κολοκυθιά απαιτεί συχνή άρδευση με μεγάλη ποσότητα νερού καθώς είναι φυτό που αναπτύσσεται πολύ γρήγορα. Η βασική λίπανση που εφαρμόζεται είναι 4-6 τόνους κοπριά, 50 κιλά/στρ 0-48-0 και 50 κιλα/στρ 0-0-48.
                                 

Αραίωση φυτών

Σε συνθήκες πυκνής φύτευσης απαιτείται αραίωση των φυτών για καλύτερο αερισμό των φυτών. Επίσης θα πρέπει να απομακρύνονται τα άρρωστα και τα παλία φύλλα για τον ίδιο λόγο.

 

Συγκομιδή

10 ημέρες μετά την εμφάνιση του θηλυκού άνθους, αρχίζει η συγκομιδή μέχρι την απόκτηση δηλ του εμπορεύσιμου μεγέθους (15 εκ). Η συγκομιδή γίνεται κάθε 2-3 μέρες και η διαδικασία αυτή διαρκεί 2-3 μήνες. Για καλύτερη συντήρηση του καρπού ώστε να διατηρείται νωπός, το κολοκύθι θα πρέπει να κόβεται  με μίσχο ο οποίος να έχει μήκος 1-2 εκατοστά, ώστε να αποφεύγεται απώλεια νερού.
                                            

Στρεμματική Απόδοση

Η μέση στρεμματική απόδοση συγκομιζόμενου προϊόντος είναι περίπου 2,5 ως 3,5 τόνους/στρ.

Διατήρηση καρπού

Οι καρποί της κολοκυθιάς δεν διατηρούνται για μεγάλο διάστημα.
Αν υπάρχει επιτακτική ανάγκη οι καρποί μπορούν να διατηρηθούν μέχρι και 14 ημέρες θα πρέπει να αποθηκευτούν σε θερμοκρασία 4-10 C και σε σχετική υγρασία 90%.

Ποικιλίες

Στη χώρα μας καλλιεργούνται τοπικές και ξένες ποικιλίες. Οι κυριότερες είναι

1)Ντόπια λευκά (καλλιεργούνται κυρίως στη Β.Ελλάδα)

2)Ντόπια πράσινα (καλλιεργούνται κυρίως στην κεντρική και νότια Ελλάδα)

3)Black Zack

4)Black beauty

5) (υβρίδιο) Sofia f1

6) (υβρίδιο) Elysee f1

Εχθροί - Ασθένειες

1) Εντομολογικές προσβολές ενδέχεται να υπάρξουν από

Αρευρώδης (Trialeurodes vaporariorum), Αφίδες (Aphis gossypii), φυλλορρύκτες (Liriomyza spp.)

2) Μυκητολογικές ασθένειες μπορεί να προκληθούν από
Βοτρύτη (Botrytis cinerea), ωίδιο (Sphaerotheca fuliginea), περονόσπορο (Pseudoperonaspora cubensis)

3) Ιώσεις
Οι κυριότερες ιώσεις που μπορεί να παρατηρηθούν είναι
Μωσαϊκό αγγουριάς, μωσαϊκό καρπουζιάς καθώς και κίτρινο μωσαϊκό κολοκυθιάς

Καλλιέργεια Φασολιού

Το φασόλι είναι ετήσιο φυτό και κατάγεται από την Αμερική απ' όπου και μεταφέρθηκε στην Ευρώπη τον 17 αιώνα. Ανήκει στο γένος Phaseolus, της οικογένειας Leguminosae.

Τα σπουδαιότερα καλλιεργούμενα είδη είναι τα Phaseolus vulgaris, PhaseolusLunatus, Phaseolus coccineus.

Ρίζα

Η κύρια ρίζα του φυτού φτάνει τα 50-60 εκ ενώ οι πολυάριθμες δυτερεύουσες ρίζες 20-30 εκ. Στη ρίζα του φυτού συμβιώνει το αζωτοβακτήριο Bacterium radicicola και δεσμέυει το ατμοσφαιρικό άζωτο.

Βλαστός

Οι ποικιλίες φασολιού χωρίζονται ανάλογα με το μήκος του βλαστού σε

α) νάνες (ύψος 30-60εκ)

β) αναρριχώμενες (λεπτός βλαστός, με μεγάλα μεσογονάτια διαστήματα που μπορεί να φτάσουν τα 2 μέτρα)

γ) ημιαναρριχώμενες (βλαστός μέσου μήκους)

Φύλλα

Τα φύλλα είναι τρίλοβα ή πεντάλοβα, σύνθετα χνουδωτά με μεγάλους μίσχους.

Άνθη

Έχει μικρά άνθη που φέρονται σε μασχαλείες ταξιανθίες ανά 2- 6 . Το χρώμα των άνθεων είναι λευκό, υποκίτρινο. Η γονιμοποίηση στο φασόλι γίνεται κυρίως με αυτογονιμοποίηση. Στις νάνες ποικιλίες η άνθηση μπορεί να διαρκέσει μέχρι και 20 ημέρες ενώ στις αναρριχώμενες διαρκεί περισσότερο.

Καρπός

Ο καρπός του φασολιού έχει μήκος 8-20 εκ και πλάτος 0,6-2 εκατοστά. Είναι λοβός, πράσινου χρώματος και περιέχει 4-9 σπόρους.

Κλίμα- Έδαφος

Θερμοκρασίες κάτω από 15 C είναι βλαβερές για το φυτό καθώς δεν αντέχει στον παγετό. Άριστη θερμοκρασία εδάφους για σπορά είναι 26-27 C. Οι σπόροι δεν μπορούν να φυτρώσουν με θερμοκρασία εδάφους κάτω από 12 C. Για την ανάπτυξη φυτού άριστες θερμοκρασίες είναι 21-26 C Σε συνθήκες υψηλής θερμοκρασίας και χαμηλής σχετικής υγρασίας αέρα προκαλείται ανθορροια. Με τέτοιες συνθήκες επηρεάζεται αρνητικά και η γονιμοποίηση των φυτών (ατελή γονιμοποίηση) με αποτέλεσμα τη δημιουργία παραμορφωμένων λοβών.

Ανθόρροια μπορεί να προκληθεί και σε συνθήκες  υψηλής σχετικής υγρασίας με βροχερό καιρό.

Το φυτό αναπτύσσεται κανονικά σε εδάφη με 3,5-5,5 pH. Σε αλκαλικά εδάφη μπορεί να παρατηρηθεί έλλειψη Mn γι' αυτό και προτιμά τα ελαφρώς όξινα. Για πρώιμη σπορά προτιμούνται τα ελαφρά εδάφη με καλή στράγγιση. Εδάφη που δεν έχουν καλή στράγγιση παρατηρούνται σήψεις ριζών. Σε πολύ βαριά εδάφη οι αποδόσεις είναι μικρές.

Σπορά

Το φασόλι πολλαπλασιάζεται με σπόρο. Η σπορά στον αγρό γίνεται όταν έχει περάσει κάθε κίνδυνος παγετού. Με πυκνή σπορά έχουμε καλύτερη απόδοση. Συνήθως απαιτείται σπόρος 5-12 κιλά / στρέμμα ανάλογα με την ποικιλία.

Πριν τη σπορά χρειάζεται να έχει προηγηθεί καλή κατεργασία εδάφους και να υπάρχει επαρκής υγρασία. Στις νάνες ποικιλίες , το φασόλι σπέρνεται σε γραμμές που απέχουν 30-60 εκατοστά μεταξύ τους και 15-25 εκ πάνω στη γραμμή.  Στις αναρριχώμενες ποικιλίες οι αποστάσεις μεταξύ των γραμμών είναι 100-120 εκατ και πάνω στη γραμμή 20-25 εκατ. Στις αναρριχώμενες ποικιλίες η σπορά μπορεί να γίνει και σε όρχους όπου σε κάθε θέση σπέρνονται 4-6 σπόροι σε βάθος 2-5 εκατοστά.

Λίπανση

Το φυτό έχει μικρής διάρκειας βιολογικό κύκλο και γι' αυτό έχει μέτριες απαιτήσεις σε λίπανση. Για το λόγο αυτό θα πρέπει να προτιμώνται λιπάσματα που απελευθερώνουν γρήγορα τα θρεπτικά τους στοιχεία (πχ νιτρικές μορφές αζώτου). Η λίπανση πρέπει να γίνεται με γνώμονα την οργανική ουσία και  γονιμότητα του εδάφους.  Συνήθως απαιτείται 5-15 kg N, 15-20 kg υπερφωσφορικού και 10-20 kg θειικού καλίου. Το λίπασμα δεν πρέπει να έρθει σε επαφή με το σπόρο και θα πρέπει να τοποθετηθεί 5 εκ κάτω από το σπόρο και σε πλευρική απόσταση 5-6 εκα. από το σπόρο.

Υποστύλωση

Η υποστύλωση των φυτών γίνεται με καλάμια και πασσάλους στις αναρριχώμενες ποικιλίες.Τα καλάμια δένονται στην κορυφή τους συνήθως ανά τέσσερα ώστε να στερεώνονται καλύτερα.

Ζιζανιοκτονία

Με την εφαρμογή κάποιου προφυτρωτικού ζιζανιοκτόνου στο έδαφος μπορούν να ελεγχθούν τα ετήσια αγρωστώδη ζιζάνια. Στις όψιμες καλλιέργειες τα πλατύφυλλα ζιζάνια ανταγωνίζονται τα φυτά και χρησιμοποιούνται μεταφυτρωτικά ζιζανιοκόνα σαν συμπληρωματικό μέτρο αντιμετώπισης..Η κατεργασία του εδάφους θα πρέπει να γίνει προσεκτικά  για αποφυγή καταστροφής των επιφανειακών ριζών.Τα πιο διαδεδομένα ζιζάνια της καλλιέργειας είναι η αγριοντοματιά (Solanum nigrum), ο τάτουλας (Datura stramoniym), η αγριοπιπεριά (Polygonum persicaria), η λουβουδιά (Chenopodium album) και η γκαλισόνγκα (Galisonga parviflora).

Άρδευση

Η άρδευση πρέπει να γίνεται σε όλη την περίοδο του βιολογικού κύκλου του φυτού. Ιδιαίτερη προσοχή χρειάζεται κατά το στάδιο της ανθοφορίας ώστε να μην έχουμε ανθόρροια από υπερβολική υγρασία ή έλλειψης νερού.

Συγκομιδή

Το κριτήριο της συγκομιδής είναι να έχει αναπτυχθεί το μέγιστο μήκος το λοβού και τα σπέρματα που φέρει μόλις να διακρίνονται. Αν οι λοβοί μεγαλώσουν πολύ γίνονται σκληροί και βγάζουν ίνες. Ο απαιτούμενος αριθμός ημερών από τη σπορά μέχρι τη συγκομιδή είναι για τις μεν πρώιμες ποικιλίες 46 μέρες για τις δε όψιμες 65 μέρες. Οι αντίστοιχες ημέρες για τα αναρριχώμενα φασόλια είναι 56 και 72.

Τα φασολάκια συγκομίζονται με τον ποδίσκο του λοβού για καλύτερη συντήρηση. Στο ψυγείο μπορούν να συντηρηθούν πάνω από μια βδομάδα εφόσον είναι μέσα σε χάρτινες σακούλες. Στα μεγάλα ψυγεία διατηρούνται τα φασολάκια σε θερμοκρασία +12 μέχρι +4 και με σχετική υγρασία 85%. Χρόνος συντήρησης 2-3 βδομάδες.

Αποθήκευση

Ο σπόρος των ξηρών φασολιών αποθηκεύεται στους 5-10  C και σχετική υγρασία 40-50% για περίοδο περίπου 6-10 μηνών. Αν η περιεκτικότητα του σπόρου σε νερό είναι κάτω του 14% τότε η σχετική υγρασία της αποθήκης πρέπει να είναι 70%. Για αύξηση της υγρασίας των σπόρων προς την αποφυγή διάρρηξης των περιβλημάτων κατά την αποθήκευση και διακίνηση. 

Εχθροί- Ασθένειες -Αντιμετώπιση

Οι συνηθέστερες μυκητολογικές ασθένειες που προσβάλλουν την καλλιέργεια είναι

1)Πύθιο (Pythium spp.)

2)Ξηρή σήψη των ριζών από φουζάριο (Fusarium solani f.sp. phaseoli)

3)Αδρομύκωση (Fusarium oxysporum f.sp. phaseoli, Verticillium dahiliae)

4)Σκωρίαση (Uromyces appendiculaus)

5) Ωίδιο (Erysiphe pisi)

6) Βοτρύτης (Botrytis cinerea)

Η αντιμετώπισή τους γίνεται με χρήση χημικών ουσιών. Μέτρα, όπως, επιλογή ανθεκτικών ποικιλιών σε ασθένειες, συγκαλλιέργεια του φασολιού με φυτά μη-ξενιστές, αποφυγή υπερβολικής υγρασίας, θερμοκρασία εδάφους κατά την σπορά κτλ. μέτρα που μειώνουν τους κινδύνους των ασθενειών.

Τα κυριότερα έντομα που προσβάλλουν την καλλιέργεια είναι

1) Βρούχοι ( Acanthoscelides obsoletus)

2) Αφίδες (aphis sp.)

3) Θρίπες (Thrips tabaci)

4) Αλευρώδεις (Bemisia tabaci)

Η αντιμετώπιση των εχθρών της φασολιάς γίνεται κυρίως με χημικά μέσα. Ενδεικτικά, δραστικές ουσίες εντομοκτώνων όπως Carbaryl, Deltamethrin, Methomyl,Omethoate, δίνουν καλά αποτελέσματα.

Επίσης, σημαντικοί εχθροί είναι και ο Τετράνυχος (Tetranychym urticae Koch), καθώς και οι βατηριώσεις. 

Οι ιολογικές ασθένειες (κοινό μωσαϊκό του φασολιού, κίτρινο μωσαϊκό του φασολιού) μπορεί να έχουν καταστρεπτικές συνέπειες στην καλλιέργεια. Συνίσταται η χρήση υγιούς πολλαπλασιαστικού υλικού, η χρήση ανθεκτικών ποικιλιών και η σπορά σε μη μολυσμένα εδάφη

Ποικιλίες

Οι ποικιλίες καττάσσονται ανάλογα με τον τύπο βλαστικής ανάπτυξης, τα χαρακτηριστικά του λοβού και του σπόρου και τέλος τον τρόπο κατανάλωσης.
Για νωπό φασολάκι χρησιμοποιούνται διάφοροι γενότυποι που εισάγονται από το εξωτερικό. Καλλιεργούνται όμως και παραδοσιακές τοπικές ποικιλίες όπως τα μπουρμπούνια, τα καναρίνια κ.α.
Για κονσερβοποίηση χρησιμοποιούνται ποικιλίες με λευκούς σπόρους.

Καλλιεργητικές φροντίδες πατάτας

Η πατάτα φυτεύεται σε δυο περιόδους

Η ανοιξιάτικη- εαρινή φύτευση ξεκινά το Νοέμβριο ως αρχές Φεβρουαρίου και η συγκομιδή γίνεται αρχές Μαρτίου μέχρι μέσα Ιουνίου.Στη φθινοπωρινή καλλιέργεια η φύτευση ξεκινά τον Ιούλιο-Αύγουστο μέχρι μέσα Οκτωβρίου και η συγκομιδή γίνεται Νοέμβριο ως τέλος Φεβρουαρίου του επόμενου έτους,

Συνθήκες φύτευσης

Πριν την εγκατάσταση της φυτείας πατάτας θα πρέπει να προετοιμαστεί κατάλληλα το έδαφος που θα δεχτεί το σπόρο για τη γρήγορη και κανονική ανάπτυξη του φυτού. Το έδαφος θα πρέπει να είναι ψιλοχωματισμένο και να έχει κανονική υγρασία.  Προτείνεται κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού να γίνει μια άροση σε βάθος 40-45 εκατ και μια καλλιέργεια με περιστροφική τσάπα πριν τη φύτευση όταν το έδαφος είναι στο ρώγο του ώστε να αποφευχθεί η δημιουργία σβόλων κατά την εκρίζωση.

Ανάλογα με την καλλιεργούμενη ποικιλία θα πρέπει να επιλέξουμε και το βάθος φύτευσης. Το βάθος φύτευσης κυμαίνεται μεταξύ 14-20 εκατοστά. Οι ποικιλίες που κονδυλοποιούν πιο ψηλά όπως οι Ντάιμαντ και Μαρφόνα πρέπει να φυτεύονται πιο βαθιά. Το ίδιο πρέπει να γίνει και στις ποικιλίες που παράγουν μακριούς κονδύλους όπως Τιμάτε και Σπούντα. Στις μεγαλοκόνδυλες ποικιλίες θα πρέπει να γίνεται συμπληρωματικό παράχωμα σε περίπτωση που έχουν φυτευτεί σε μικρό βάθος. Επίσης σε ελαφρά εδάφη ο πατατόσπορος πρέπει να φυτευτεί βαθύτερα.

Αποστάσεις φύτευσης

Η σωστή επιλογή της απόστασης φύτευσης θα δώσει μεγαλύτερες αποδόσεις και ποιοτικότερο συγκομισμένο προϊόν.  Συνήθως η απόσταση μεταξύ των γραμμών είναι 60-65 εκατ. και πάνω στη γραμμή 15-20 εκατ. Οι πιο πυκνές φυτεύσεις έχουν ως αποτέλεσμα την παραγωγή περισσότερων μετρίου μεγέθους κονδύλων. Σε περίπτωση που επιθυμούμε μεγαλύτερους κονδύλους τοποθετούμε τον πατατόσπορο πάνω στη γραμμή σε απόσταση 27-30 εκατ.

Εκρίζωση

Κατά το στάδιο της εκρίζωσης της πατάτας συστήνεται να γίνει ελαφριά άρδευση για να αποφευχθεί η προσβολή των κονδύλων από τη λίτα. Θα πρέπει να ρυθμιστεί κατάλληλα και η μηχανή εκρίζωσης  έτσι ώστε να μην γίνεται η πτώση των κονδύλων από μεγάλο ύψος.  Επίσης πρέπει να αποφεύγεται η εκρίζωση όταν το έδαφος είναι ξηρό για να μην τραυματίζονται οι κόνδυλοι από τους σβόλους.  Σε περίπτωση που οι συγκομισμένες πατάτες είναι πολύ υγρές θα πρέπει να στεγνώσουν για κάποιες μέρες καλυπτόμενες από διάφορα καλύμματα και σε καμία περίπτωση με το φύλλωμά τους.

Φυτοπροστασία

Η φυτοπροστασία είναι καθοριστικός παράγοντας για την καλή ποιότητα των κονδύλων. Όσοι χειρισμοί θα γίνουν κυρίως για περονόσπορο και λίτα θα πρέπει να γίνουν έγκαιρα. Για την καταπολέμηση ασθενειών εδάφους και νηματώδων συνίσταται να γίνεται αμειψισπορά 2ετης ή 3ετης πχ σιτηρά-ψυχανθές-πατάτα.

Ασθένειες που προσβάλουν την πατάτα

Λίπανση

Οι υψηλές αζωτούχες λιπάνσεις έχουν ως αποτέλεσμα τη δημιουργία μεγάλων κονδύλων με πολύ νερό και χαμηλή ξηρή ουσία πράγμα που τις καθιστά ευαίσθητες κατά το στάδιο της μεταφοράς και αποθήκευσης. Επιφανειακές αζωτούχες λιπάνσεις δεν πρέπει να γίνονται σε κανονικές συνθήκες ανάπτυξης παρά μόνο μετά από πολλές βροχές και στο αρχικό στάδιο των πρώτων 30 ημερών μετά τη βλάστηση. Επίσης, δεν θα πρέπει να γίνεται εφαρμογή διαφυλλικών λιπάνσεων. Το Άζωτο, ο Φώσφορος και το Κάλιο θα πρέπει να ενσωματώνονται στο έδαφος κατά τη φύτευση.

Πεπόνι

Το πεπόνι είναι από τα πιο διαδεδομένα φρούτα. Ανήκει στην οικογένεια των κολοκυνθοειδών (Cucurbitaceae). Έχει βλαστούς μαλακούς που σχηματίζουν γωνίες και μεγάλα φύλλα με λοβούς που εναλλάσσονται. Τα άνθη της ειναι κίτρινα και φύονται στις μασχάλες των φύλλων. Τα φυτά μπορεί να φέρουν αρσενικά, θηλυκά ή ερμαφρόδιτα άνθη.

Εδαφοκλιματικές συνθήκες

Η πεπονιά προτιμά εδάφη που στραγγίζουν καλά, βαθιά με pH 6-7,5. Σε όξινα εδάφη κινδυνεύει να εμφανιστεί στην καλλιέργεια τροφοπενία Μολυβδαινίου. Για το φύτρωμα του σπόρου απαιτείται θερμοκρασία τουλάχιστον 15 C  και πάνω και για την ανάπτυξη του ριζικού του συστήματος 18-22 .

Σπορά 

Η σπορά γίνεται είτε σε θερμά σπορεία σε φυτοδοχεία είτε απευθείας στο έδαφος.Στην πρώτη περίπτωση η σπορά γίνεται 4-6 εβδομάδες πριν απο τη μεταφύτευση. Για απευθείας σπορά στο χωράφι θα πρέπει η θερμοκρασία εδάφους να είναι 21-27  C για να μπορέσουν να βλαστήσουν οι σπόροι. Με το φίλμ εδαφοκάλυψης μπορούμε να πετύχουμε τη θερμοκρασία αυτή και να ελέγξουμε ταυτόχρονα και τα ζιζάνια.. Σε κάθε θέση σπέρνονται 3-5 σπόρους σε βάθος 2-3 εκατ.  Οι αποστάσεις ανάμεσα στα αναχώματα θα πρέπει να είναι 1,5-2 μέτρα
Μετά το φύτρωμα των σπόρων γίνεται επιλογή και κρατούνται μόνο τα υγιή φυτά.

Λίπανση

Δεν έχει ιδιαίτερες απαιτήσεις σε λίπανση. Βασικός κανόνας είναι να γίνεται σταδιακά κατά τη διάρκεια ανάπτυξης του φυτού.

Άρδευση

Η άρδευση εξαρτάται από τις κλιματικές συνθήκες της περιοχής, τον τρόπο καλλιέργειας και τις ανάγκες του φυτού. Συνήθως διακόπτεται όταν έχουμε πρώιμη ανάπτυξη του καρπού καθώς επίσης και κατά τη διάρκεια της συγκομιδής.

Η άρδευση της καλλιέργειας μπορεί να γίνει με κατάκλιση, αυλάκια ή στάγδην. Συγκριτικά με αυτές τις μεθόδους άρδευσης η σταγδην παρουσιάζει περισσότερα πλεονεκτήματα και προτείνεται για καλύτερες αποδόσεις.

Ποικιλίες

Οι πιο διαδεδομένες καλλιεργούμενες ποικιλίες πεπονιού είναι οι Μπανάνες, Αργείτικες, Κουνέλια κ.α .Σήμερα σε μεγάλο ποσοστό καλλιεργούνται τόσο υπαίθρια όσο και στο θερμοκήπιο υβρίδια  τύπου Galia.

Συγκομιδή

Ο καρπός συγκομίζεται αποκλειστικά με το χέρι στο στάδιο της ωρίμανσης όταν έχει αποκτήσει εκείνο το χαρακτηριστικό χρώμα και μέγεθος ανάλογα με το καλλιεργούμενο υβρίδιο και όταν το κάτω μέρος του καρπού γύρω στον ομφαλό γίνει μαλακό. Αυτό γίνεται συνήθως 30-35 μέρες από την πλήρη άνθηση. Ο καρπός δεν ωριμάζει αφού κοπεί από το φυτό οπότε και δεν θα πρέπει να συγκομισθεί πρώιμα.

Αποδόσεις

Ανάλογα με τον τρόπο καλλιέργειας οι αποδόσεις της κυμαίνονται απο 2500-3000 κιλά ανα στρ μέχρι και 6000-7000 κιλα/στρ.

Πιπεριά

Η πιπεριά είναι μονοετές φυλλώδες φυτό που ο βλαστός της φτάσει σε ύψος τα 50-70 εκατοστά. Έχει ανοιχτοπράσινα λογχοειδή φύλλα και άνθη λευκά που φύονται μεμονωμένα σε ομάδες 2-3. Ο καρπός της πιπεριάς ανάλογα με την ποικιλία διαφέρει ως προς το σχήμα και ως προς το χρώμα.
Οι καλλιεργούμενες ποικιλίες πιπεριάς σχεδόν όλες ανήκουν στο είδος Capsicum annuum. Επειδή διασταυρώνονται πολύ εύκολα θα πρέπει να προσέξουμε να μην μην καλλιεργούμε καυτερές ποικιλίες πιπεριάς κοντά σε άλλα είδη πιπεριάς. Αυτό που θα πρέπει επίσης να προσέξουμε είναι η θερμοκρασία και το ευαίσθητο ριζικό της σύστημα.
     

Θερμοκρασία

Η πιπεριά είναι ευαίσθητη στις χαμηλές θερμοκρασίες. Η ιδανική θερμοκρασία είναι 20-30  C την ημέρα και 15 C τη νύχτα. Αν η θερμοκρασία πέσει κάτω απο 10 C ενδέχεται να σταματήσει η ανάπτυξη τελείως.
     

Εδαφική υγρασία

Η πιπεριά έχει ευαίσθητο ριζικό σύστημα . Σε συνθήκες ξηρασίας παρατηρούνται εκτεταμένες νεκρώσεις καθώς επίσης και σε συνθήκες περίσσιας εδαφικής υγρασίας εμφανίζονται προβλήματα. Καλό είναι να αποφεύγεται το πότισμα με τεχνική βροχή γιατί δημιουργεί περιβάλλον ανάπτυξης μυκήτων. Για να πετύχουμε καλύτερη γεύση στους καρπούς μειώνουμε ελαφρά το πότισμα κατα το στάδιο της ωρίμανσης των καρπών.
     

Ζιζανιοκτονία 

Η πιπεριά είναι πολύ ευαίσθητη στον ανταγωνισμό από τα ζιζάνια τα οποία και θα πρέπει να καταστρέφονται.   
     

Λίπανση

Για να εφαρμόσουμε μια σωστή λίπανση στην καλλιέργεια θα πρέπει να λάβουμε υπόψιν τα αποτελέσματα της αναλύσεως του εδάφους του χωραφιού που πρόκειται να εγκαταστήσουμε την καλλιέργεια. Μια γενική οδηγία είναι να κάνουμε πολλές λιπάνσεις με μικρές ποσότητες λιπάσματος διότι το ριζικό σύστημα του φυτού παρουσιάζει ευαισθησία στις υψηλές συγκεντρώσεις αλάτων. Ενδεικτικά μπορούμε να ρίζουμε στη βασική λίπανση νιτρικό κάλιο (13-0-46) και θειικό μαγνήσιο σε ποσότητες 10 και 35 κιλά αντίστοιχα, στη φύτευση 5 κιλά νιτρική αμμωνία καθώς και στο δέσιμο του 1 και 2 μπουμπουκιού κάποια ποσότητα της τάξεως των 5 κιλών/στρέμμα νιτρικής αμμωνίας. Ιδιαίτερα ωφέλιμη είναι και η κοπριά. Μια καλή ποσότητα είναι 4 τόνοι /στρ.

Καλλιέργεια

Το έδαφος κατά τη φύτευση των σπόρων θα πρέπει να έχει 18 C .Σε άλλη περίπτωση μπορούμε να πετύχουμε αυτή τη θερμοκρασία με το σύστημα της εδαφοκάλυψης. Για να αποφευγχθεί κάθε κίνδυνος προσβολών του λαιμού απο μύκητες δεν θα πρέπει τα φυτά να φυτευτουν βαθιά. Η καλή βλαστική ανάπτυξη του φυτού είναι ένδειξη για μια καλή παραγωγή. Για να επιτευχθεί αυτό μπορούμε να αφαιρούμε τα άνθη ως που το φυτό γίνει 40 περίπου εκατοστά.Έτσι εξασφαλίζουμε στο φυτό μια συνεχή και ζωηρή βλαστική ανάπτυξη που αυτό θα οδηγήσει σε καλύτερες και ποιοτικότερες αποδόσεις.

Ποικιλίες πιπεριάς 

Οι πιο διαδεδομένες  καλλιεργούμενες ποικιλίες είναι η πράσινη της Νέας Μαγνησίας(γλυκός καρπός), Φλωρίνης (κόκκινος καρπός γλυκός ή καυτερός, σχήματος κωνικού, μακριού, μετρίου μεγέθους), Τσούσκα (ελαφριά καυτερή γεύση και κιτρινοπράσινο χρώμα), κίτρινη Κουφαλίων κ.α

Συλλογή καρπών

Οι καρποί συλλέγονται είτε ώριμοι είτε ανώριμοι. Αν τους συλλέξουμε νωρίς είναι δύσκολο να τους συντηρήσουμε για μεγάλο χρονικό διάστημα. Αν καθυστερήσουμε να τους μαζέψουμε τότε αυτοί αρχίζουν να κοκκινίζουν ανομοιόμορφα. Η κατάλληλη στιγμή για τη συλλογή των καρπών είναι όταν αυτοί έχουν σταματήσει να μεγαλώνουν και γυαλίζουν.

Σπανάκι

Το σπανάκι (Spinacia oleracea L.) είναι μονοετές φυτό μεγάλης ημέρας. Καλλιεργείται για τα φύλλα του τα οποία βρίσκονται κοντά στη ρίζα, είναι πράσινου χρώματος και έχουν λεία επιφάνεια. Ο ανθικός άξονας αναπτύσσεται  όταν η διάρκεια της ημέρας είναι μεγαλύτερη και η θερμοκρασία αρκετά υψηλή και φέρει μια ταξιανθία με μικρά άνθη. Τα άνθη σταυρογονιμοποιούνται με τον αέρα. Υπάρχουν ποικιλίες με μονοικα και δικλινή όπως και ερμαφρόδιτα άνθη, αλλα οι περισσότερες είναι διοικες .Ο καρπός είναι μονόσπερμος και περιβάλλεται απο κάλυκα.

Κλίμα- Έδαφος

Το σπανάκι είναι φυτό ψυχροαπαιτητικό. Αυτό σημαίνει οτι σε υψηλές θερμοκρασίες και μεγάλες ημέρες  αναπτύσσει στέλεχος με άνθη οπότε και μειώνεται η εμπορική αξία του προϊόντος.

Τα όξινα εδάφη πρέπει να αποφεύγονται. Το ιδανικό pH εδάφους για την καλλιέργεια είναι 6-7. Τα αμμοπηλώδη επίσης, εδάφη είναι τα καταλληλότερα.

Σπορά-Λίπανση

Για ένα στρέμμα φυτείας χρειάζονται περίπου 2-3 κιλά σπόρος. Στην Ελλάδα γίνεται σπορά από τα μέσα Αυγούστου μέχρι το Φεβρουάριο σε υγρό έδαφος. Ο σπόρος φυτρώνει σε θερμοκρασίες 5-15 C, ενώ η ανάπτυξη των φυτών μπορεί να γίνει και κάτω από τους 5  C. Μια λίπανση με λίπασμα 8-8-8 με 150-200 κιλά θεωρείται ικανοποιητική.

Συγκομιδή

Η συγκομιδή γίνεται περίπου 6 εβδομάδες μετά τη σπορά. Τα σπανάκια κόβονται στην κύρια ρίζα, λίγο κάτω απο την επιφάνεια του χώματος. Κίτρινα και ξερά φύλλα πρέπει να απομακρύνονται.

Ποικιλίες

Υπάρχουν αρκετές ποικιλίες σπανακιού. Γενικότερα όμως η αγορά ζητάει ποικιλίες με αντοχή στις ασθένειες, πρώιμες και σε αυτές που εμφανίζουν καθυστέρηση στην εμφάνιση του ανθικού στελέχους (από τη στιγμή που εμφανιστεί το ανθικό στέλεχος τα φυτά αχρηστεύονται). Επίσης, υπάρχουν και υβρίδια F1 με υψηλές αποδόσεις.

Καλλιέργεια Σκόρδου

Η καταγωγή του σκόρδου είναι από Ασία. Ανήκει στο γένος Άλλιο και είναι ετήσιο φυτό, ποώδες, μονοκοτυλήδονο.
             

Φύτευση

Το σκόρδο φυτεύεται απο το Φθινόπωρο μέχρι και αρχές της άνοιξης. Οι σκελίδες που φυτεύουμε καλό είναι να φυτευονται σε αναχώματα διπλής γραμμής σε αποστάσεις 8-10 εκατ πάνω στη γραμμη και 30-35 εκατ. επί της γραμμης. Βασικό κριτήριο για τις αποστάσεις φύτευσης είναι ο τελικός προορισμός του προϊόντος. Έτσι, σκόρδα που προορίζονται για μεταποίηση φυτεύονται πιο πυκνά σε αντίθεση μ' αυτά που προορίζονται για κατανάλωση και μας ενδιαφέρει το μέγεθος του βολβού.
            

Έδαφος

Το σκόρδο αποδίδει καλύτερα σε μέτριας σύστασης εδάφη με PH 6-7, καλά στραγγιζόμενα που ευνοούν την κανονική ανάπτυξη των βολβών.
                

Πότισμα

Το πότισμα ευνοεί την κανονική ανάπτυξη των βολβών. Αν η καλλιέργεια ''διψασει'' θα ΄σχιματιστουν μικροί βολβοί κι αυτό θα έχει ως συνέπεια τη μειωμένη εμπορική αξία του προϊόντος.
               

Συγκομιδή -Αποθήκευση

Το φυτό ολοκληρώνει την ανάπτυξή του περίπου 6-8 μήνες μετα τη φύτευση των σκελίδων και η συγκομιδή γίνεται περίπου τον Μάιο ως τον Αύγουστο. Αφού συγκομιστουν από το χωράφι, τα σκόρδα παραμένουν μια εβδομάδα σε σωρούς και στη συνέχεια γίνεται η διαλογή όπου απομακρύνονται αλλοιωμένοι βολβοί.  Για μεγαλύτερη διάρκεια αποθήκευσης ρυθμίζουμε τη θερμοκρασία στους 0 C  και τη σχετική υγρασία κατω του 60%.  Σ'αυτες τις συνθήκες αυτοθήκευσης οι βολβοί διατηρούνται άνετα για 6-7 μήνες.

Μελιτζάνα

Η μελιτζάνα( (επισ. Solanum melongena)  είναι ποώδες φυτό και ανήκει στην οικογένεια Solanaceae.

Είναι πολύ απαιτητικό σε υψηλές θερμοκρασίες και στην πλήρη ανάπτυξή του μπορεί να φτάσει και τα 80 εκατοστά.Ο βλαστός της  είναι τρυφερός, θαμνώδης και έχει συνήθως μικρά αγκάθια. Καθώς το φυτό αναπτύσσεται οι βλαστοί της ξυλοποιούνται και γι αυτό και δεν χρειάζεται υποστύλωση και κλάδεμα.

Θέλει έδαφος καλα αρδευόμενο και αποστραγγιζόμενο, γιατί σε άλλη περίπτωση θα δώσει καρπούς με πικρή γεύση.Το έδαφος θα πρέπει να έχει pH μεταξύ 5,5 και 8,0.

Η σπορά γίνεται κατά τον Φεβρουάριο εώς το Μάιο για υπαίθριες καλλιέργειες και για θερμοκηπιακές από τον Δεκέμβριο.

Η ιδανική θερμοκρασία για να βλαστήσουν οι σπόροι μελιτζάνας είναι 24-32 C. H μεταφύτευση θα πρέπει να γίνεται όταν έχει ξεπεραστεί ο κίνδυνος χαμηλών θερμοκρασιών (μπαίνει τελευταία μετά την πιπεριά και την τομάτα) γιατί υπάρχει ευπάθεια του φυτού σε θερμοκρασίες κάτω των 12 βαθμών Κελσίου. Η μεταφύτευση γίνεται σε γραμμές που απέχουν μεταξύ τους περίπου 1 μέτρο και 60 εκατοστά πάνω στη γραμμή.

Θέλει αρκετή φροντίδα μετά τη φύτευση όπως συχνές αρδεύσεις (ιδιαίτερα όταν όταν το φυτό έχει καρπούς), επιφανειακές λιπάνσεις, ζιζανιοκτονία και καταπολέμηση εχθρών.

Καλό είναι να προτιμάται η στάγδην άρδευση και να αποφεύγεται το πότισμα με τεχνική βροχή. Η άρδευση με τεχνητή βροχή μπορεί να δημιουργήσει ευνοϊκό περιβάλλον για την ανάπτυξη μυκητολογικών ασθενειών. Επίσης θα αυτό που θα πρέπει να προσεχθεί είναι το πότισμα κατά την ωρίμανση των καρπών. Κατά το στάδιο αυτό το υπερβολικό πότισμα οδηγεί στην παραγωγή πικρών καρπών.

Οι συνηθέστερες ασθένειες είναι ο περονόσπορος,η βοτρύτιδα, οι τραχειομυκώσεις,η σκληροτιγιαση κ.α.Επίσης σοβαρές ζημιές μπορούν να προκαλέσουν τα ζωικά παράσιτα καθώς και οι ιώσεις.

Η συγκομιδή των καρπών συνήθως γίνεται πέντε μήνες μετά τη σπορά ανάλογα με την ποικιλία.

Οι πιο γνωστές ποικιλίες μελιτζάνας είναι η Αργειτικη και η Τσακώνικη (με καρπούς μακριούς, ιώδης και καλλιεργείται κυρίως στο Λεωνίδιο και συγκαταλέγεται στα προιόντα ΠΟΠ), της Σύρου (με σκούρους χονδρούς) και του Λαγκαδά (με καρπούς μακριούς, σκούρους).

Η μελιτζάνα μπορεί να καλλιεργηθεί με φασόλια, βασιλικό, σπανάκι, αμάραντος (τα φασόλια τις προστατεύουν από το σκαθάρι της πατάτας και ο αμάραντος από τα επιβλαβή έντομα) ενω θα πρέπει να αποφευχθεί η συγκαλλιέργεια με συγγενικά της είδη όπως πατάτες, τομάτες και πιπεριές.

Ποιες ασθένειες προσβάλλουν την πατάτα

Για όλος τους επιβλαβείς οργανισμούς καραντίνας που εντοπίζονται στην καλλιέργεια της πατάτας ενημερώνει το Περιφερειακό Κέντρο Προστασίας Φυτών και Ποιοτικού Ελέγχου Ηρακλείου.
Σύμφωνα με τους γεωπόνους του Κέντρου, όσοι καλλιεργητές διαπιστώσουν έστω και κάποια από τα συμπτώματα των ασθενειών που πλήττουν την πατάτα, καλούνται να ενημερώσουν άμεσα το Περιφερειακό Κέντρο (στο τηλ. 2810-224948) ή τις Διευθύνσεις Αγροτικής Οικονομίας και Κτηνιατρικής.
Πιο αναλυτικά, σύμφωνα με τους ειδικούς, στην καλλιέργεια της πατάτας μπορούν να εμφανιστούν οι παρακάτω επιβλαβείς οργανισμοί:
Η ασθένεια της καστανής σήψης
Προκαλείται από το βακτήριο Ralstonia solanacearum. Το φυτό μπορεί αρχικά να εμφανίζει μάρανση στα κορυφαία φύλλα των βλαστών κατά τις θερμότερες ώρες της ημέρας, που υποχωρεί κατά τη νύχτα. Σύντομα ο μαρασμός καθίσταται μη αναστρέψιμος και οδηγεί στο θάνατο του φυτού. Χαρακτηριστικά συμπτώματα προσβολής εμφανίζονται στους κονδύλους.
Σε εγκάρσια τομή του κονδύλου παρατηρείται κίτρινος έως ανοικτός καστανός μεταχρωματισμός του δακτυλίου των αγγείων και βακτηριακή εξίδρωση μετά από συμπίεση του κονδύλου με τα δάχτυλα. Η διασπορά του μολύσματος γίνεται κυρίως από μολυσμένο πατατόσπορο, μολυσμένα υπολείμματα καλλιέργειας, με τις καλλιεργητικές εργασίες, με μολυσμένα επιφανειακά νερά και μολυσμένα ζιζάνια ξενιστές. Η ασθένεια δεν αντιμετωπίζεται με χημικά μέσα και προσβάλλει φυτά τομάτας, πιπεριάς, μελιτζάνας, αραχίδας και διάφορα ζιζάνια όπως αγριοτομάτα, τάτουλα, στίφνο. Το παθογόνο έχει διαπιστωθεί στην Ελλάδα.

Η ασθένεια της Δακτυλιωτής Σήψης
Προκαλείται από το βακτήριο Clavibacter michiganensis subsp. Sepedonicus. Αρχικά παρατηρείται βραδεία μάρανση στα κατώτερα φύλλα τα οποία καρουλιάζουν και συστρέφονται προς τα πάνω. Χαρακτηριστικά συμπτώματα προσβολής εμφανίζονται και στους κονδύλους, όπου σε εγκάρσια τομή μπορεί να παρατηρηθεί καστανός μεταχρωματισμός του δακτυλίου των αγγείων και βακτηριακή εξίδρωση τυρώδους υφής.
Η διασπορά του μολύσματος γίνεται κυρίως με μολυσμένο πατατόσπορο, μολυσμένα υπολείμματα καλλιέργειας, καλλιεργητικές εργασίες, με τη βόσκηση, από μολυσμένα επιφανειακά νερά και μολυσμένα ζιζάνια ξενιστές. Ο τεμαχισμός του πατατόσπορου συμβάλλει ουσιαστικά στη διάδοση του βακτηρίου. Αντιμετώπιση της ασθένειας μπορεί να επιτευχθεί μόνο με προληπτικά μέτρα: χρήση πιστοποιημένου πατατόσπορου, αποφυγή τεμαχισμού του πατατόσπορου, αποφυγή χρήσης μολυσμένων αγρών, σωστή απολύμανση των εργαλείων, μηχανημάτων, αποθηκών, αλλά και εφαρμογή αμειψισποράς 3 ετών (χωρίς σολανώδη-ζαχαρότευτλα) και καταστροφή των φυτών-ξενιστών στα μολυσμένα χωράφια. Το παθογόνο έχει διαπιστωθεί στην Ελλάδα.

Η ασθένεια της καρκίνωσης
Προκαλείται από το μύκητα εδάφους Synchytrium endobioticum. Το παθογόνο δεν είναι επικίνδυνο για την υγεία του ανθρώπου. Προσβάλλονται κυρίως οι κόνδυλοι, οι στόλονες και οι βάσεις των στελεχών και δημιουργούνται χαρακτηριστικοί μαλακοί και σπογγώδεις όγκοι. Οι όγκοι στους κονδύλους έχουν όψη κεφαλής κουνουπιδιού.
Η διασπορά γίνεται κυρίως με τη φύτευση μολυσμένου πατατόσπορου, με τη μεταφορά μολυσμένου εδάφους κατά τις καλλιεργητικές φροντίδες και με την κοπριά των ζώων που τρέφονται με μολυσμένους κονδύλους. Η εκδήλωση της ασθένειας ευνοείται από υψηλή εδαφική υγρασία και θερμοκρασία μεγαλύτερη των 8OC και δεν αντιμετωπίζεται με χημικά μέσα, ενώ ο μύκητας μπορεί να επιβιώσει στο έδαφος για περισσότερα από 30 χρόνια. Τον τελευταίο χρόνο γίνονται προσπάθειες για να χρησιμοποιηθούν ανθεκτικές ποικιλίες στις περιοχές που υπάρχει το παθογόνο. Το  παθογόνο έχει διαπιστωθεί στην Ελλάδα.

Σκαθάρια Epitrix spp
Τα έντομα των ειδών Epitrix spp (Coleoptera: Chrysomelidae) είναι πολύ μικρά σκαθάρια μεγέθους περίπου 2 mm. Τα ενήλικα άτομα τρέφονται από το φύλλωμα προκαλώντας μικρές τρύπες, ενώ οι προνύμφες του εντόμου προσβάλλουν το ριζικό σύστημα και τους κονδύλους. Στους κονδύλους ορύσσουν επιδερμικές κυματοειδείς στοές. Τα συμπτώματα στους κονδύλους μοιάζουν με αυτά που προκαλούν οι προνύμφες της Φθοριμαίας.
Η διασπορά των εντόμων γίνεται κυρίως με το χώμα που μεταφέρεται με τον πατατόσπορο και την πατάτα φαγητού. Τα σκαθάρια των ειδών Epitrix spp μπορεί να προσβάλλουν και άλλες καλλιέργειες όπως της τομάτας, της μελιτζάνας και πολλά είδη ζιζανίων. Έντομα των ειδών Epitrix spp. δεν έχουν διαπιστωθεί στην Ελλάδα.

Το Ιοειδές των ατρακτοειδών κονδύλων της πατάτας (Potato Spindle Tuber Viroid)
Τα μολυσμένα φυτά πατάτας παρουσιάζουν καθηλωμένη ανάπτυξη και το φύλλωμα μπορεί να έχει μικρά και παραμορφωμένα φύλλα. Μετά από μερικές γενεές οι κόνδυλοι έχουν πιο εμφανή συμπτώματα, οι οποίοι είναι μικροί, παραμορφωμένοι και παρουσιάζουν ατρακτοειδή, κυλινδρική μορφή.
Το ιοειδές είναι πολύ μολυσματικό και μεταδίδεται μηχανικά με την επαφή των φυτών με μολυσμένα εργαλεία, με τον εμβολιασμό, με το αγενές πολλαπλασιαστικό υλικό και με το μολυσμένο σπόρο. Προσβάλλει και την καλλιέργεια της τομάτας και έχει ξενιστές καλλωπιστικά φυτά της οικογένειας Solanaceae, όπως φυτά του γένους Brugmansia Pers. spp (τρομπέτα των αγγέλων) και το είδος Solanum jasminoides Paxton. Το ιοειδές δεν έχει διαπιστωθεί στην Ελλάδα.

πηγη Agronews